Επικεφαλής ερευνών στον FLASH: Ψάχνουμε τη σορό του δύτη – Δεν μπήκαμε ακόμα στο πηγάδι του Διαβόλου

Ένα θρίλερ δίχως τέλος, μια τραγωδία που ακόμα βρίσκεται σε εξέλιξη. «Οι έρευνες για τον εντοπισμό του 34χρονου δύτη συνεχίζονται από την ομάδα μας», δηλώνει κατηγορηματικά ο Αντώνης Γράφας, σπηλαιοδύτης κι επικεφαλής της αποστολής στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης, στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στον FLASH.

Όσο για τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ότι δηλαδή η σορός του άτυχου άνδρα βρέθηκε, όταν εντοπίστηκε το σκούτερ και το μπλε βατραχοπέδιλο, ξεκαθαρίζει…

«Η ομάδα η δική μου, εγώ, αλλά και οι λιμενικές αρχές δεν έχουμε κάνει ούτε μία δήλωση. Τώρα, συμπεράσματα από διάφορες εκφράσεις, από διάφορα λόγια που μπορεί να πει ο οποιοσδήποτε, το οτιδήποτε, γι αυτό δεν μπορώ να σας πω κάτι. Εμείς δεν κάναμε καμία τέτοια δήλωση.

Συνεχίζονται οι έρευνες. Πάμε βήμα-βήμα, γιατί υπάρχει δυσκολία. Προσπαθούμε να εφαρμόσουμε μέτρα ακραία ως προς την επικινδυνότητα, έτσι ώστε να εκμηδενίσουμε τα λάθη απ' έξω από τη σπηλιά, διότι ο σκοπός είναι να ανασυρθεί ένας άνθρωπος με τον εξοπλισμό του. Σκεφτείτε, αν κάποιος είναι για παράδειγμα 100 κιλά, με τον εξοπλισμό κλπ, μπορεί να έχει πάρει 150 κιλά. Καταλαβαίνετε ότι είναι μια προσπάθεια πάρα πολύ δύσκολη.

-Εσείς έχετε μπει στο σπήλαιο; Έχετε καταφέρει να εισέλθετε σε αυτό;

Δεν έχουμε μπει ακόμα στο σπήλαιο. Βάζουμε σχοινιά, τα τοιχώματα είναι σαθρά, διορθώνουμε πράγματα, κάνουμε κάποιες δοκιμές, μέχρι κάποιο σημείο για να είναι ασφαλείς οι δύτες, καθώς είναι αρκετά δυνατή η ροή του νερού. Αυτό δεν είναι καλό, δεν μας αρέσει. Αλλά τι να κάνουμε, θα το αντιμετωπίσουμε.

-Δεν είναι δηλαδή οι συνθήκες κατάλληλες ακόμα και για την ασφάλεια των μελών της αποστολής;

Ακριβώς. Και να τον εντοπίσουμε, δεν μπορούμε να τον βγάλουμε έτσι όπως είναι γι' αυτό κι ετοιμαζόμαστε. Πιθανολογούμε κάποια πράγματα, ώστε όταν είμαστε έτοιμοι, να μην έχουμε προβλήματα και (κατά την επιχείρηση ανάσυρσης) ξαναμπεί πάλι μέσα (η σορός), από τη δύναμη των ρευμάτων. Φυσικά η ανάσυρση δεν θα γίνει με τα χέρια, αλλά τα λάθη καραδοκούν.»

«Μάθαμε πως κατά λάθος πλησίασε στο «σιφόνι» ο άτυχος δύτης και τον «ρούφηξε» το ρεύμα»

Στη συγκεκριμένη αποστολή λαμβάνουν μέρος πέντε σπηλαιοδύτες, με εμπειρία δεκαετιών. Ο κύριος Γράφας κι ο κύριος Λευτέρης Κουτάλας, βαθύτες, όπως αποκαλούν στην κοινότητα της ελεύθερης κατάδυσης τους δύτες που εξειδικεύονται στα μεγάλα βάθη, έχουν χαρτογραφήσει κατά το παρελθόν το σπήλαιο μέχρι και τα 145 μέτρα, με την υποστήριξη των συναδέλφων τους. Γι αυτό και προσπαθούν να ολοκληρώσουν την αποστολή αυτή με επιτυχία και ασφάλεια, αφού όπως τονίζουν,τα λάθη σε μια τέτοια επιχείρηση δεν συγχωρούνται. Ένα μοιραίο λάθος άλλωστε, ήταν κι αυτό που οδήγησε στην τραγωδία τον άτυχο 34χρονο, συμπληρώνει ο επικεφαλής των ερευνών…

«-Μάθατε αν ο σκοπός των δύο δυτών, ήταν να εισέλθουν στο σπήλαιο, στο «σιφόνι» όπως το αποκαλείτε ή έγινε κατά λάθος αυτό το πράγμα;

Κατά λάθος έγινε, το είπαν και στους ανακριτές και σε όλον τον κόσμο τη νύχτα εκείνη που βρεθήκαμε κι εμείς στο σημείο παρόντες, όχι για κατάδυση. Κατά λάθος πλησίασε (ο 34χρονος )και παρασύρθηκε μέσα ο άνθρωπος. Λάθη γίνονται, όμως υπάρχουν και κάποια λάθη που δεν συγχωρούνται. Δυστυχώς.

-Στο σπήλαιο, μπαίνουν αρκετοί δύτες, μέσα στο χρόνο;

Δεν μπαίνουν πολλοί, μπαίνουν απειροελάχιστοι. Δεν μιλάμε για το πηγάδι. Στο πηγάδι μπαίνουν εκατοντάδες δύτες. Μιλάμε για το σιφόνι, το σπήλαιο, το οποίο παρουσιάζεται βόρεια-βορειοδυτικά του πηγαδιού. Εκεί δεν μπαίνει άνθρωπος! Ήταν ατυχές γεγονός. Δηλαδή μπήκε σε άτυχη στιγμή το παιδί, το «ρούφηξε» από ό,τι ξέρουμε από τις αρχές και δεν μπόρεσε να βγει ο άνθρωπος. Δεν θέλουμε να θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Διότι, εάν ήταν κάτι σχετικά εύκολο, θα έβγαινε. Και θα μπαινοβγαίναν κι άλλοι δύτες.

Όμως αυτό που ισχύει ως επί το πλείστον είναι ότι δεν το ζυγώνει κανείς, ούτε κεφάλι δεν βάζουν μέσα. Αυτά που ακούγονται δεν ισχύουν. Στο πηγάδι, από την άλλη, ανεβοκατεβαίνουν ένα σωρό δύτες!»

«Είναι ξεκάθαρο πως η σορός είναι μέσα στο σιφόνι»

«Γνωρίζουμε πως η σορός βρίσκεται μέσα στο σιφόνι», μας λέει ο κύριος Γράφας. Όμως για να μπορέσουν να τη βρουν, απαιτούνται εργασίες στο σημείο που τελειώνει το «πηγάδι του Διαβόλου» και βρίσκεται το πλέγμα που είχε τοποθετήσει το λιμενικό την δεκαετία το ‘80. Εργασίες όμως που ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί. Οι καταδύσεις που ξεκινούν από νωρίς το πρωί και ολοκληρώνονται μέχρι και πριν τη δύση του ηλίου, είναι ιδιαίτερα επίπονες. Η ομάδα βουτά από μια έως και τρεις φορές την ημέρα, ενώ η κάθε μια διαρκεί 45 λεπτά…

«Αυτό είναι ξεκάθαρο. Ξέρουμε ότι βρίσκεται μέσα στο σιφόνι, μέσα στο σπήλαιο, αυτό ξέρουμε. Τα παιδιά εργάζονται και κάνουν κάποια άλλα σημεία στήριξης, αντιστήριξης κλπ, για να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε την είσοδο. Εμείς από την Τρίτη ξεκινήσαμε και θα πάμε όλη η ομάδα το Σάββατο. Κάθε μέρα εργαζόμαστε, για να κάνουμε οτιδήποτε θεωρούμε σωστό και ασφαλές πάνω απ' όλα για την ομάδα, για να μη θρηνήσουμε άλλο άτομο και μέχρι να μπορέσουμε να μπούμε στην τελική ευθεία.»

«Κινδυνέψαμε δύο φορές, πρέπει να είσαι «κρύο αίμα» για να τα καταφέρεις, αλλιώς δεν βγαίνεις»

Η περιγραφή του επικεφαλής των ερευνών για το σπήλαιο, το οποίο έχει χαρτογραφήσει μαζί με τον κύριο Κουτάλα, τη διετία 2018-2019, είναι συγκλονιστική. Πλέγμα ουσιαστικά δεν υπάρχει. Υπάρχουν κάποια δοκάρια σιδερένια. Αυτά που προσπέρασαν πριν από χρόνια και ήρθαν τελικά στα όρια των αντοχών τους, αφού -όπως λέει- κινδύνεψαν δύο φορές και ισορρόπησαν μεταξύ ζωής και θανάτου…

«-Ποια ήταν η κατάσταση όταν κάνατε τη χαρτογράφηση; Τι συναντήσατε; Τη δύναμη του νερού, της ρουφήχτρας που λέτε;

Όλα αυτά τα συναντήσαμε. Ήρθαμε στα όρια των αντοχών μας και στα όρια έφτασε κι ο εξοπλισμός μας. Όμως επειδή το πήγαμε τμηματικά, μπαίναμε τη μια φορά και βάζαμε 30 μέτρα σχοινί. Βγαίναμε. Γνωρίζαμε αυτά τα 30 μέτρα πώς ήταν. Γνωρίζαμε τις απαιτούμενες αντοχές, το μυαλό μας τι παιχνίδια παίζει, ο φόβος αν ξεπερνιέται ή όχι…Την επόμενη φορά άλλα 30 μέτρα σχοινί. Βλέπαμε τις αντοχές μας, βλέπαμε τα αέριά μας. Την επόμενη φορά άλλα 30 μέτρα σχοινί.

Και έτσι σιγά-σιγά -γιατί χρειάστηκαν όπως σας είπα δύο χρόνια. Όχι ότι βουτάγαμε 680 μέρες σερί, όχι βέβαια, αλλά βουτάγαμε τακτικά μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια. Και πλέον είχαμε εξοικειωθεί.

-Υπήρξε στιγμή σε αυτές τις αποστολές που κάνατε, για την τοποθέτηση των σχοινιών, που μπορεί να φοβηθήκατε ότι δεν θα μπορέσετε να βγείτε;

Βεβαίως, δύο φορές. Αλλά με προσπάθειες, με ψυχραιμία και με τον εξοπλισμό που σας είπα τον ιδιαίτερο, τα καταφέραμε. Δεν θέλω να αρχίσω να αναφέρω λεπτομέρειες, γιατί πολλοί μπορεί να το μιμηθούν και να κινδυνέψουν. Να σκεφτούν δηλαδή ότι θα βάλω αυτά που λέει ο Αντώνης και θα μπορέσουν να βγουν. Δεν βγαίνεις. Πρέπει να είσαι κρύο αίμα, που λέμε στην γλώσσα των βαθυτών.

Κρύο αίμα. Να μην καταλαβαίνεις τίποτα. Δεν πρέπει να φοβάσαι, να έχεις απόλυτη ψυχραιμία, να φύγουν από το μυαλό σου η μάνα σου, ο πατέρας σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα, και να πεις, είμαι εδώ, κάνω κάτι που το επέλεξα! Και τελείωσε η υπόθεση. Αν μπεις και φρικάρεις που λέμε, τέλειωσε... Δεν βγαίνεις.»

Η συμβουλή του; Μια και χωρίς περιστροφές. Απαγορεύεται η κατάδυση στο συγκεκριμένο σημείο. Απαιτούνται συγκεκριμένες διαδικασίες. Γνώσεις που συνδυάζουν ορειβασία και κατάδυση. Χρειάζεται η καλύτερη φυσική κατάσταση, τεράστια πείρα για να μπεις στο σιφόνι το οποίο είναι ουσιαστικά μια ρουφήχτρα περιορισμένων διαστάσεων. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μπεις. Δεν υπάρχει τίποτα να δεις…